Metin İçi Kaynak Gösterme Nasıl Yapılır?


Kaynak gösterme bilim ve sanat etiğinin gereğidir. Bilgi veren kişi bilgiyi verme şeklinden bağımsız olarak bilginin kaynağını gösterme sorumluluğunu taşımalıdır. Tezlerde, özellikle problemin tanımlanması ve araştırma yönteminin belirlenmesi ve bulguların yorumlanması aşamalarında diğer araştırmacı ve düşünürlerin yaptıklarından yararlanılır. Yararlanma esnasında başkalarının çalışmalarından uzun uzun direkt alıntılardan kaçınılmalıdır. “keskopyalayapıştır” kolaycılığıyla yazılmış eserlerin ne yazarına ne de okuyuculara bir faydası vardır. Yazar, eserinde diğer fikirleri bir tartışma üslubu içerisinde sunup tartışabilmelidir. Yapılan alıntılar metin içerisinde rahat takip edilebilmelidir. Okuyucu, alıntının nerede başlayıp nerede bittiğini ve kaynağını rahatlıkla izleyebilmelidir.

Alıntı, “Doğrudan Alıntı” ve “Dolaylı Alıntı” olmak üzere ikiye ayrılır.

Doğrudan alıntı:

Doğrudan alıntılar, alıntılanan metni olduğu gibi yansıtmalıdır. Metnin özgünlüğü ve noktalama işaretleri, yanlış dahi olsalar olduğu gibi kullanılmalıdır.

Dolaylı Alıntı (diğer adlarıyla gönderme, atıf yapma):

Dolaylı alıntı, bir kaynakta yer alan düşüncelerin, fikirlerin, açıklamaların, yorumların, tanımların vb. tamamının veya bir kısmının, özüne sadık kalmak kaydıyla, yazarın kendi ifadeleriyle çalışmasına aktarmasını ifade etmektedir. Dolaylı alıntılarda tırnak işaretleri ya da iç içe geçmiş paragraf gibi, herhangi bir özel işaret ve şekil kullanılmamalıdır. Metin içerisindeki göndermeler ilgili yerlerde ve parantez içerisinde veya dipnot yöntemi ile gösterilmelidir. Ardından metin içerisinde belirtilen kaynaklar “Kaynakça” bölümünde alfabetik sırayla veya numara sırasına göre gösterilir. Metin içi kaynak gösterme şekilleri kullanılan yazım standartlarına göre değişiklik gösterir.